در اين در این هنگام نشانه هاي ظهور حضرت مهدي (ع) آشكار شده و شايد بزرگترين نشانه آن، نداي آسماني است، كه به نام او در 23 ماه رمضان شنيده مي شود.

           ‹‹سيف بن عُميره گفت: نزد ابو جعفر منصور بودم وي بدون مقدمه گفت: اي سيف بن عميره بدون ترديد ندا كننده اي از آسمان نام مردي از فرزندان ابوطالب را مي خواند. گفتم: فدايت شوم اي امير مومنان، اين سخن را روايت مي كنيد؟ گفت: آري سوگند به آن كس كه جانم در دست اوست آن را با گوش خودم شنيدم. گفتم اي امير مومنان، من تاكنون چنين حديثي از كسي نشنيده ام! گفت: اي سيف، اين سخن حق است، زمانيكه آن امر واقع مي شود، نخستين كسي كه اجابت نمايد ما هستيم، مگرنه اين است كه آن ندا، مردي از عموزادگان ما را مي خواند؟ گفتم آيا آن مرد از فرزندان فاطمه (س) است؟ گفت: آري اي سيف، چنانچه اين روايت اين روايت را از ابوجعفر محمد بن علي امام باقر نشنيده بودم، اگر تمام مردم روي زمين برايم مي گفتند نمي پذيرفتم، اما او محمد بن علي [امام باقر (ع)] است.»