منتظران

ورود حضرت مهدي (عج) به مکه

margeensan — Mon, 04 Aug 2008 15:17:42 GMT

با سپردن اين دو شخصيت پرچم اسلام را به حضرت مهدي (عج)، با نيروهاي خود در نهضت آن حضرت شركت مي نمايند. و شعيب بن صالح به سمت فرماندهي كل قواي حضرت مهدي (عج) نائل مي گردد.

هم چنين روايات از حركتي ياد مي كند كه در سوريه توسط «عثمان سفياني» كه از هواداران روميان و هم پيمان با يهود است بر پا شده و وي سوريه و اردن را يك پارچه در قلمرو حكومت خويش در مي آورد.

«خروج سفياني امري حتمي است كه آغاز تا انجام آن پانزده ماه به طول مي انجامد. شش ماه آن را به جنگ و كشتار پرداخته و با به تصرف دراوردن پنج منطقه، نه ماه كامل بر آن مناطق فرمانروايي مي كند.»

«او تعداد يكصد و سي هزار نيرو را به كوفه اعزام مي نمايد و آنها در محلي بنام «روحاء» و «فاروق» فرود مي آيند، آنگاه شصت هزار تن از آنان روانه كوفه شده و در محل مقبره حضرت هود (ع) در نخيله منزل مي كنند، و گويا من سفياني (و يا همراه و يار او) را مي بينم كه در كوفه و در زمينهاي پهناور و سر سبز شما رحل اقامت افكنده و منادي او بانگ برمي آورد كه هر فردي سر شيعه علي را بياورد هزار درهم به او داده مي شود، در اين هنگام است كه همسايه به همسايه اش حمله ور شده و مي گويد اين شخص از زمره آنان است.»

آنگاه سفياني را به پر كردن خلا سياسي كه در حجاز بوجود آمد وادار مي نمايند و براي مبارزه و نابودي حكومت حضرت مهدي (عج) كه زبانزد مردم بوده و انتظار آغاز آن را از مكه دارند، حكومت سفياني را تقويت مي نمايند.

از اين رو سفياني سپاه خود را به حجاز گسيل داشته و نيروهايش با ورود به شهر مدينه در آنجا دست به فساد زده و سپس آهنگ مكه مي نمايند، جائي كه حضرت مهدي (عج) نهضت خويش را از آن مكان آغاز نموده است. پس از آن معجزه اي كه پيامبر (ص) در مورد سپاه سفياني قبل از رسيدن به مكه وعده داده است، يعني فرو رفتن به زمين، رخ خواهد داد.

«پناهنده اي به خانه خدا پناه مي برد، آنگاه سپاهي به سوي او فرستاده مي شود، همين كه به بيابان مدينه مي رسند در زمين فرو مي روند.»

پس از آن سفياني بعد از شكست از ايرانيان و يمني ها در عراق، و شكستي كه در حجاز به دست حضرت مهدي (عج) به واسطه معجزه فرو رفتن در زمين نصيب او مي گردد، عقب نشيني مي كند و جهت رويارويي با پيشروي امام (عج) كه با سپاه خويش راهي دمش و قدس مي باشد،‌ به جمع آوري و بازسازي نيروهاي خود در داخل كشور شام مي پردازد.

در اين گيرودار خشم خداوند بر سفياني و همدستان يهودي و رومي (غربي) وي فرو آمده و پس از شكستي سخت و كوبنده، سفياني به اسارت درآمده و كشته مي شود، آنگاه حضرت مهدي (عج) به همراهي مسلمانان وارد قدس مي گردد.

روايات مربوط به عصر ظهور حضرت (عج) خاطرنشان مي سازد كه يهوديان در آخرالزمان در روي زمين ايجاد فساد و فتنه نموده و گرفتار تكبرورزي و خودبزرگ بيني مي گردند. آنگونه كه خداوند در قرآن آنان را وصف نموده، اين خوي برتري جوئي به دست پرچمدارني كه از خراسان خروج مي نمايند نابود مي گردد.

«چرا كه هيچ چيز نمي تواند آنان را از تصميم خود برگرداند تا انكه درفش هاي خود را در قدس به اهتراز درآورند.»

و ايرانيان قومي هستند كه به زودي خداوند متعال آنان را عليه يهوديان برخواهد انگيخت.

«ما بندگان نيرومندي از خود عليه شما بر مي شورانيم»

روايات، هلاكت موعود يهوديان را كه در يك وهله و يا چندين وهله پيش از ظهور حضرت (عج) و بعد از آن اتفاق مي افتد، مشخص ننموده، اما آخرين مرحله آن را وصف مي نمايد كه به دست تواناي حضرت مهدي (عج) و سپاهيان وي كه بيشتر آنها ايراني هستند به هلاكت مي رسند.

بنا به نقل روايات، امام مهدي (عج) نسخه هاي اصلي تورات را از درون غاري در انطاكيه و كوهي در فلسطين و از درياچه طبريه بيرون آورده و با استناد به آن يهوديان را محكوم نموده و نشانه و علامتها و معجزات را براي آنان آشكار مي سازد.

برخي از يهوديان كه بعد از نبرد آزادي قدس جان سالم بدر برده اند تسليم آن بزرگوار شده و كساني كه تسليم نمي شوند از كشورهاي عربي اخراج مي گردند.

...................................................................................................

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُ كَانَ عَبْدًا شَكُورًا ﴿3﴾

[اى] فرزندان كسانى كه [آنان را در كشتى] با نوح برداشتيم راستى كه او بنده‏اى سپاسگزار بود (3)

وَقَضَيْنَا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ فِي الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِي الأَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيرًا ﴿4﴾

و در كتاب آسمانى[شان] به فرزندان اسرائيل خبر داديم كه قطعا دو بار در زمين فساد خواهيد كرد و قطعا به سركشى بسيار بزرگى برخواهيد خاست (4) سوره 17: الإسراء

رحلت حضرت مسيح (ع)

margeensan — Fri, 01 Feb 2008 19:25:20 GMT

بعد از فتح غرب توسط امام (ع) و درآمدن آن تحت فرمانروائي آن حضرت، واسلام آوردن بيشتر مردم آن سامان، حضرت مسيح (ع) رحلت نموده و حضرت مهدي (ع) و مسلمانان بر پيكر او نماز مي گزارند، و آنطور كه در روايات مي گويد، امام (ع) مراسم دفن و نماز خواندن بر بدن وي را آشكارا در حضور مردم انجام مي دهد، تا همچون بار اول درباره او سخن ناروا نگويند، سپس پيكر پاك او را با پارچه اي دست باف مادرش مريم صديقه (ع) است كفن نموده و در جوار مزار شريف مادرش در قدس به خاك مي سپارد.

پس از فتح جهان توسط آن حضرت و يكپارچگي تمام دولتهاي جهان به صورت يك حكومت اسلامي... امام (ع) جهت تحقق بخشيدن به اهداف الهي در ابعاد گوناگون و در ميان ملتهاي جهان اقدام مي كند، و براي تعالي بخشيدن و شكوفائي زندگي مادي و تحقق توانگري و رفاه همگان قيام نموده و جهت گسترش فرهنگ و دانش، و بالا بردن سطح آگاهي ديني و رنيايي مردم مي كوشد...

طبق برخي روايات، ميزان افزايش دانشي را كه آن حضرت (ع) بر دانش مردم اضافه مي كند، به نسبت 25 به 2 است، يعني اضافه بر 2 جزء از علم را كه قبلا دارا بوده اند 25 جزء ديگر را بر آن افزوده و به طور كلي دانش بشر 27 جزء خواهد شد.

اين بود دورنمائي كلي از حركت و انقلاب جهاني حضرت مهدي (ع) ... اما روزگاري كه اين حوادث در آن رخ مي دهد، آشكار ترين نشانه ها و رويدادهاي آن از زبان روايات چنين است:

نخست فتنه اي است كه بر امت اسلامي پيش مي آيد و روايات، آن را آخرين و سخت ترين فتنه ها توصيف مي كند كه بر آنان وارد شده، و با ظهور امام (ع) بر طرف مي گردد.

نكته قابل توجه اين است كه تمام ويژگي هاي كلي و مشروح اين آشوب با فتنه و سلطه غربي ها و نيز كشورهاي شرقي هم پيمان با آنان در آغاز اين قرن، تطبيق مي كند چه اينكه اين آشوب سراسر ممالك اسلامي و تمام خانواده هاي آنان را در بر مي گيرد.

«خانه اي وجود ندارد مگر اين فتنه داخل آن شده و هيچ مسلماني نمي ماند مگر اينكه مورد آسيب آن واقع مي شود.»

ملت هاي كافر بر كشورهاي مسلمانان هجوم مي آورند، آنگونه كه گرسنگان آزمند بر سفره چرب و رنگين حمله مي كنند.

«به هنگام آن فتنه و آشوب گروهي از غرب و گروهي از شرق آمده و بر امت من حمكراني كنند.»

اين فتنه از سرزمين شام، سرزميني كه دشمنان ما سلطه گري استعماري سياه خويش را از آنجا آغاز نموده، و آن را كانون پرتوافكن تمدن مي نامند شروع مي شود در نتيجه آشوبي‌ به پا مي شود كه در زبان روايات به «فتنه فلسطين» از آن ياد شده، آشوبي كه كشور شام در اثر آن، هم چون آب درون مشك به هم مي خورد.

«چون فتنه فلسطين بر پا شود منطقه شام دچار آشفتگي و نابساماني گردد، مانند بهم خوردن آب در مشك،‌و آنگاه كه در زمان پايانش فرا رسد پايان يافته و اندكي از شما پشيمان مي شويد.»

روايات، نسل ها و فرزندان مسلمانان را بدين گونه توصيف مي كند: كه آنان با فرهنگ اين فتنه و آشوب نشو و نما مي كنند به گونه اي كه از ديگر فرهنگ ها بي اطلاع مي مانند... و فرمانروايان ستمگري كه با احكام كفر و هوا و هوس بر مسلمانان حكمراني نموده و آنان را با بدترين وضعي شكنجه مي دهند.

احاديث شريف، به وجود آورندگان اين آشوب را روميان (غربيها) و تركان كه ظاهرا مراد از آنان (روسها) باشند،‌نام برده، و آنگاه كه حوادث بزرگي در سال ظهور حضرت مهدي (ع) رخ مي دهد، آنان نيروهاي خود را در رمله فلسطين و در انطاكيه در ساحل تركيه –سوريه و در جزيره، واقع در مرزهاي سوريه-عراق-تركيه، مستقر مي سازند.

«زمانيكه روم و ترك (روسيه و غرب) عليه شما شورش... و با يكديگر نيز مخالفت و كشمكش مي نمايند و جنگ و درگيري ها در جهان رو به افزايش مي رود، هواداران تركان، جهت استقرار در جزيره و خوارج روم به انگيزه فرود آمدن در رمله به حركت در مي آيند.»

هم چنين در روايات آمده كه آغاز ظهور آن بزرگوار از ايران خواهد بود.

«نقطه آغاز ظهور او از سوي مشرق است و چون آن هنگام فرا رسد، سفياني خروج مي كند.»

يعني، آغاز مقدمات و زمينه ظهور آن حضرت بدست طرفداران سلمان فارسي، ياران درفش هاي سياه انجام پذيرفته و نهضت آنان به دست مردي از قم به وجود مي آيد.

«مردي از قم قيام نموده و مردم را به حق دعوت مي نمايد. گروهي كه گرد او جمع مي شوند، دلهاشان چون پاره هاي آهن محكم و استوار است و آنچنان نستوه اند كه از تند بادها و طوفانهاي كارزار نمي هراسند، و از نبرد خسته و افسرده نشده و وحشتي به دل راه نمي دهند، و همواره توكل و اتكا آنها به خداوند است و فرجام نيكو از آن تقوا پيشگان خواهد بود.»

آنان پس از بپا خواستن و به وجود آوردن انقلابشان از دشمنان خود (ابر قدرتها) مي خواهند كه آنها را به حال خود رها نموده و در امور آنها دخالت نكنند، اما آنان بر اين امر اصرار دارند.

«حق را مي جويند، به آنان سپرده نمي شود، بار ديگر خواستار آن مي شوند ديگر بار نيز سپرده نمي گردد، با مشاهده اين وضع سلاح بر دوش گرفته، و به مبارزه ادامه مي دهند تا خواسته آنها را عملي مي نمايند ولي اين بار اينان نمي پذيرند، تا اينكه قيام نموده... و پرچم نهضت را به دست صاحب شما يعني(حضرت مهدي (عج)) مي سپارند، و كشته هاي آنان شهيدان راه حق هستند.»

و به گفته روايات آنها سرانجام در جنگ طولاني خود پيروز گشته و دو شخصيتي كه وعده داده شده در بين آنان ظاهر مي شوند. كه يكي خراساني بعنوان فقيه و مرجع، يا رهبر سياسي،‌و ديگري شعيب بن صالح كه جواني گندم گون، با ريش كم پشت از اهالي ري، مي باش به عنوان فرمانده نظامي مي باشد.

منبع: همان

پيروزي بر اروپا و غرب

margeensan — Wed, 16 Jan 2008 09:25:16 GMT

آنگونه كه در بعضي روايات آمده غربي ها پس از دوسال پيمان صلح را مي شكنند. شايد انگيزه اين پيمان شكني، ترس و وحشتي است كه حضرت مسيح (ع) در اثر ايجاد موج همبستگي مردمي در بين ملتهاي آنان بوجودمي آورد. بسياري از غربيها به آئين اسلام گرويده و حضرت مهدي (ع) را مورد حمايت و تاييد خويش قرار مي دهند.

لذا روميان در يك هجوم ناگهاني با نزديك به يك ميايون سرباز به سرزمين شام و فلسطين يورش مي آورند.

«آنگاه با شما پيمان شكني نموده و با ارتشي متشكل از هشتاد لشكرو هر لشكر دوازه هزار سرباز به سوي شما گسيل مي شوند.»

و نيروهاي اسلام روياروي آنان قرار گرفته و حضرت مسيح موضع خود را هماهنگ با حضرت مهدي (ع) اعلام داشته و پشت سر وي در قدس نماز مي گزارد.

نبرد با روميان (غربيها) در همان محورهاي نبرد آزادي قدس،‌از عكا تا انطاكيه،‌ و از دمشق تا قدس و مرج دابق (نام منطقه اي در فلسطين اشغالي) روي خواهد داد كه شكستي سخت متوجه روميان و پيروزي بزرگ و آشكاري نصيب مسلمانان مي گردد.

پس از اين كارزار دروازه هاي پيروزي جهت فتح نمودن اروپا و غرب مسيحيت، به روي آن حضرت گشوده مي شود... و ظاهرا بسياري از كشورها به وسيله انقلاب ملتهاي خودشان فتح مي گردد، چرا كه ملتها حكومتهاي خود را كه مخالف حضرت مهدي (عج) و حضرت مسيح (ع) است سرنگون ساخته و حكومتهاي طرفدار آن حضرت را بر پا مي دارند.

منبع: همان

ظهور حضرت مسیح (ع)

margeensan — Fri, 28 Dec 2007 17:48:01 GMT

فرود آمدن حضرت مسیح (ع) برای جهان علامت و نشانه ای است که موجب شادی مسلمانان و ملتهای مسیحی خواهد گردید.

به نظر می رسد که حضرت مسیح (ع) میان حضرت مهدی (ع) و غربی ها وساطت نموده، قرار داد صلحی به مدت هفت سال بین دو طرف بسته می شود.

«بین شما و رومیان چهار پیمان صلح برقرار می شود که چهارمین آنها به دست مردی از (خاندان) هرقل،انجام می پذیرد و هفت سال به طول می انجامد. مردی از عبدالقیس به نام «مستور بن غیلان» پرسید: ای پیامبر خدا پیشوای مردم در آن روز چه کسی خواهد بود؟ فرمود: مهدی از فرزندانم، که مردی چهل ساله بنظر می رسد، چهره اش چون ستاره تابان می درخشد، برگونه راست او خالی وجود دارد، و در حالی که دو قبای قطوانی به تن دارد همچون مردان بنی اسرائیل جلوه می کند، وی گنجینه های زمین را استخراج نموده و شهری شرک آلود را آزاد می سازد.»

منبع: عصر ظهور تالیف: علی کورانی ترجمه: عباس جلالی

جنگ با ترکان (روس ها)

margeensan — Fri, 14 Dec 2007 14:17:18 GMT

روایات یادآور این معناست که نخستین جنگی را که حضرت مهدی (ع) پس از فتح عراق به آن اقدام خواهد نمود جنگ با ترکان است:

«اول لواء یعقده یبعثه الی الترک فیهزمهم»

نخستین سپاهی که حضرت مهدی (ع) تشکیل می دهد لشکری است که به سوی ترکها گسیل داشته و آنها را شکست می دهد.

و ظاهرا مقصود از ترکان، روس ها است که بعد از جنگ جهانی با رومیان یعنی غربیها ضعیف و ناتوان می شوند.

و امام (ع) پس از تجهیز، سپاه بزرگ قومش را راهی قدس می گرداند، در این هنگام سفیانی در برابر آن حضرت عقب نشینی می کند تا اینکه لشکریان حضرت مهدی (ع) در این «مرج عذرا» نزدیک دمشق فرود می آیند، و گفتگو و مذاکراتی میان آن بزرگوار و سفیانی انجام می پذیرد، اما موضع سفیانی در مقابل آن حضرت ضعیف است بخصوص که موج گسترده مردمی به آن حضرت گرایش پیدا می کنند. به گونه ای که روایات نشان می دهد، سفیانی می خواهد قدرت را به او واگذارد، اما حامیان یهودی و رومی وی و دستیارانش او را سرزنش می کنند.

آنها با بسیج نیروهای خود با امام (ع) و سپاه وی درگیر نبردی بزرگ می شوند، نبردی که محورهای ساحلی آن، از عکا در فلسطین گرفته تا انطاکیه در ترکیه و در داخل از طبریه تا دمشق و قدس را فرا می گیرد....

منبع: عصر ظهور تالیف: علی کورانی ترجمه: عباس جلالی

حکومت حضرت مهدي (ع) در مکه

margeensan — Thu, 08 Nov 2007 19:00:20 GMT

طبق روايات بعد از اين نداي آسماني، حضرت مهدي (ع) به طور سري با برخي از ياران و هواداران خود ارتباط برقرار مي نمايد. درباره آن بزرگوار، در سراسر گيتي سخن بسيار به ميان آمده، و نام وي زبانزد همگان گشته، و محبتش در دلها جاي مي گيرد.

دشمنان وي از ظهور آن حضرت سخت بيمناك شده، و از اين رو براي دست يافتن به او به تلاش و كوشش مي پردازند... در ميان مردم شايع مي شود كه آن حضرت در مدينه منوره اقامت گزيده، و حكومت حجاز يا نيروهاي خارجي جهت كنترل اوضاع داخلي حجاز، و پايان دادن به كشمكش قبائل با حكومت وقت لشكريان سفياني را از سوريه به ياري مي طلبند.

اين سپاه وارد مدينه گشته و به هر مرد هاشمي كه دست يابند او را دستگير مي كنند. بسياري از آنان و شيعيان آنها را كشته و بقيه را بزندان مي افكنند.

سپس آن حضرت در شهر مكه با بعضي از ياران خود تماس مي گيرد ... تا اينكه قيام و حركت مقدس خويش را در شب دهم محرم بعد از نماز عشاء از حرم شريف مكي آغاز مي كند آنگاه نخستين سخنراني خود را براي مردم مكه ايراد مي فرمايد، كه دشمنان را دور و متفرق ساخته، و نخست بر مسجدالحرام و سپس بر مكه تسلط مي يابند.

و در صبح روز دهم محرم حضرت مهدي عليه السلام پيام خود را به زبانهاي مختلف به تمام جهان ابلاغ مي كند و ملل دنيا را به ياري خويش دعوت كرده، اعلام مي دارد كه در مكه باقي خواهد ماند، تا معجزه اي كه جد گرامي اش حضرت محمد مصطفي (ص) وعده فرموده، و آن فرو رفتن لشكريان سفياني بزمين است كه براي درهم شكستن حركت آن حضرت راهي مكه مي شوند، به وقوع پيوندد.

اما پس از اندك زماني، معجزه وعده داده شده در مورد سپاه سفياني كه در مسير مكه به حركت درآمده اتفاق مي افتد.

آن حضرت پس از اين معجزه فرو رفتن دشمنان در زمين، با سپاه خود كه متشكل از ده و اندي هزار تن است از مكه رهسپار مدينه مي گردد، و پس از نبردي با نيروهاي دشمن، مستقر در آنجا، مدينه را آزاد ساخته، آنگاه با آزاد سازي دو حرم مكه و مدينه، فتح حجاز و تسلط بر منطقه خاتمه مي يابد.

برخي از روايات خاطر نشان مي سازد كه آن حضرت، پس از پيروزي بر حجاز راهي جنوب ايران مي شود و در آنجا با سپاه ايران و توده هاي مردم آن سامان به رهبري سيد خراساني و شعيب بن صالح بر مي خورد آنان با وي بيعت كرده و با همرزمي يكديگر با قواي دشمن در بصره به پيكار مي پردازند كه سر انجام به پيروزي بزرگ و آشكاري دست مي يابند.

سپس امام (ع) وارد عراق گرديده و اوضاع داخلي آنجا را پاكسازي مي كند و با درگيري با بقاياي نيروهاي سفياني و گروهكهاي متعدد شورشي آنها را شكست داده و به قتل مي رساند.آنگاه عراق را مركز حكومت و كوفه را پايتخت خود قرار مي دهد، و بدين سان، يمن، حجاز، ايران، عراق، و كشورهاي خليج فارس يكپارچه تحت فرمانروايي آن حضرت در مي آيد.

سیمای کلی ظهور (2)

margeensan — Thu, 25 Oct 2007 19:43:18 GMT

  در اين در این هنگام نشانه هاي ظهور حضرت مهدي (ع) آشكار شده و شايد بزرگترين نشانه آن، نداي آسماني است، كه به نام او در 23 ماه رمضان شنيده مي شود.

           ‹‹سيف بن عُميره گفت: نزد ابو جعفر منصور بودم وي بدون مقدمه گفت: اي سيف بن عميره بدون ترديد ندا كننده اي از آسمان نام مردي از فرزندان ابوطالب را مي خواند. گفتم: فدايت شوم اي امير مومنان، اين سخن را روايت مي كنيد؟ گفت: آري سوگند به آن كس كه جانم در دست اوست آن را با گوش خودم شنيدم. گفتم اي امير مومنان، من تاكنون چنين حديثي از كسي نشنيده ام! گفت: اي سيف، اين سخن حق است، زمانيكه آن امر واقع مي شود، نخستين كسي كه اجابت نمايد ما هستيم، مگرنه اين است كه آن ندا، مردي از عموزادگان ما را مي خواند؟ گفتم آيا آن مرد از فرزندان فاطمه (س) است؟ گفت: آري اي سيف، چنانچه اين روايت اين روايت را از ابوجعفر محمد بن علي امام باقر نشنيده بودم، اگر تمام مردم روي زمين برايم مي گفتند نمي پذيرفتم، اما او محمد بن علي [امام باقر (ع)] است.»

سیمای کلی ظهور

margeensan — Sat, 20 Oct 2007 13:14:18 GMT

روایات شریفه حاکی از این است که انقلاب و حرکت ظهور حضرت مهدی (ارواحنا فداه) بعد از فراهم شدن مقدمات و آمادگیهای منطقه ای و جهانی از مکه آغاز می گردد...

و طبق بیان روایات، در سطح جهانی نبردی سخت بین رومیان (غربیها) و بین ترکان و یا هواداران آنها که ظاهرا روسها باشند بوجود می آید، تا جائیکه به جنگ جهانی منجر می گردد. اما در سطح منطقه دو حکومت هوادار حضرت مهدی علیه السلام در ایران و یمن تشکیل خواهد شد... که یاران ایرانی آن حضرت مدتی قبل از ظهور، حکومت خویش را تاسیس نموده و درگیر جنگی طولانی می شود که سرانجام در آن پیروز می گردند. و اندک زمانی پیش از ظهور آن بزگوار در بین ایرانیان دو شخصیت، با عنوان سید خراسانی، رهبر سیاسی و شعیب بن صالح، رهبر نظامی ظاهر شده و ایرانیان تحت رهبری این دو تن، نقش مهمی را در حرکت ظهور آن حضرت ایفاء خواهند نمود. اما یاران یمنی وی، قیام و انقلاب آنان چند ماه پیش از ظهور حضرت بوده و ظاهرا ایشان در سامان بخشیدن به خلاء سیاسی حجاز این است که شاه نابخردی از خاندان فلان! که آخرین پادشاه حجاز می باشد کشته شده و بر سر جانشینی او اختلاف بوجود می آید به گونه ای که این اختلاف تا ظهور مهدی (ع) ادامه خواهد یافت.

« آنگاه که مرگ عبدالله فرا رسد، مردم در جانشینی او نسبت به هیچکس به توافق نمی رسند و این جریان تا ظهور حضرت صاحب الامر همچنان ادامه می یابد، عمر سلطنت های چندین ساله بسر آمده، نوبت پادشاهی چند ماهه و چندین روزه فرا می رسد. ابوبصیر می گوید: پرسیدم: آیا این وضع به طول می انجامد؟ فرمود: هرگز.» و این درگیری بعد از کشته شدن این پادشاه (عبدالله) منجر به کشمکش بین قبیله های حجاز می شود.

«از جمله نشانه هاي ظهور، حادثه اي است كه بين دو حرم (مكه و مدينه) رخ مي دهد. عرض كردم: چه حادثه اي اتفاق مي افتد؟ فرمود: تعصب قبيله اي ميان دو حرم به وجود آمده وشخصي از فرزندان فلان! پانزده تن از سران و شخصيتهاي قبيله مخالف و يا از فرزندان مخالفان خود را مي كشد.››

عصر ظهور

margeensan — Thu, 11 Oct 2007 06:58:45 GMT

با آنکه قرآن کریم معجزه جاوید پیامبر اسلام (ص) است و در هر زمان و نسلی تازگی دارد... با این وصف از جمله معجزه های همیشه تازه وی خبرهایی است که توسط آن حضرت از آینده زندگی انسانها و خط سیر اسلام، تا فرا رسیدن زمان بازگشت اسلام (موعود) بیان شده است عصری که خداوند دین خود را برتمام ادیان و مکاتب جهان بر خلاف خواست مشرکان و کافران پیروز می گرداند. و این عصر ظهور اسلام که موضوع این قسمت است همان عصر ظهور حضرت مهدی (ع) است و هیچ تفاوتی بین این دو، در صدها روایت بشارت دهنده پیامبر (ص) و روایاتی که از طریق صحابه و تابعین و نویسندگان صحاح و مجموعه های روایتی که درباره این دو عصر رسیده وجود ندارد، با آنکه اختلاف روش داشته اند. و اگر روایات امامان اهل بیت (ع) را بر آنها بیفزاییم بیش از یکهزار روایت می شود، اگرچه ائمه (ع) همواره احادیث خود پیامبر (ص) نسبت نداده اند، لکن بارها تاکید فرموده اند که آنچه بیان نموده اند از پدران پاک و از جد بزرگوارشان پیامبر اکرم (ص) می باشد.

ب- صحرای محشر

margeensan — Fri, 21 Sep 2007 19:30:56 GMT

انتظاری مدید و دردناک

در بخش قبل گفتیم که پس از ورود انسانها به عالم برزخ با دو نفخه صور (اماته و احیاء) مرگ و حیات جمیع موجودات تحقق می پذیرد. با نفخه دوم هر انسانی ناگهان خود را در جایی می بیند که نه کوهی دارد و نه دره و دریایی، نه درختی و گیاهی و نه خانه و آشیانی. صحرایی بیکران که از وجود انسان و حیوان و... موج می زند و تا چشم کار می کند موجود زنده علی الخصوص انسان است. در این قسمت با کمک آیات قرآنی و روایات اسلامی، تصویری از این صحرای عجیب بدست می دهیم. از قرآن کریم آغاز می کنیم:

«(در این روز در این صحرای محشر)، فرد فرد شما (با اعمال و مکتبات فردی خود) نزد ما آمدید همانگونه که اول بار شما را فرد خلق کردیم. و آنچه که ما به شما داده بودیم پشت سرگذاشتید...»

(انعام، 94)

«روزی که این زمین غیر از این زمین و آسمان خواهد شد و همه در پیشگاه خدای واحد قهار حاضر شوند»

(ابراهیم، 48)

«روزی که از قبرهایشان بسرعت خارج می شوند گویی بسوی علامات نصب شده نشانداری روانه می شوند. در حالی که چشمانشان خشوع و ترس می بارد و بر روهایشان گرد ذلت نشسته است، آنست همان روزی که به آنها وعده داده شده بود.»

(معارج، 43-44)

امام سجاد (ع) فرمودند:

سرزمینی که بر آن کوهی نیست .

هیچ جای فراری ندارد.

جنس این صحرا از آتش است.

*این صحرا تاریک و ظلمانی است

امام صادق (ع) فرمودند:« هنگامی که روز قیامت فرا می رسد خداوند اولین و آخرین را در صحرایی گرد می آورد و به تاریکی شدیدی آنها را می پوشاند. آنها بسوی پروردگارشان زاری و ناله می کنند و می گویند: پروردگارا این ظلمت را از ما دور کن. آنگاه حضرت فرمود: قومی روی می آورند که نوری در پیشاپیش آنها حرکت می کند بطوری زمین قیامت از آن نور روشن می گردد...»

*گرمای شدید صحرای محشر

با توجه به اینکه جنس صحرای محشر از آتش است حرارت شدید موجب ریزش عرق و در نتیجه عذاب و شکنجه حاضران در محشر می شود:

حضرت علی (ع) در نهج البلاغه فرمودند: «آنگاه که کارها به انجام می رسد و آنها را (خداوند) از قبرها خارج می فرماید ... عرق (از شدت وفور گرما) بر دهانها لجام می زند.

*عوامل سوق دهنده انسانها بسوی صحرای محشر

دو عامل انسانها را به سوی این صحرا و مواقف پنجگانه آن سوق می دهد: یکی آتشی مخصوص یا بادهای مخصوص (بنا به بعضی روایات) و دیگری دو فرشته که نگهبان و همراه انسانند:

امام صادق(ع) فرمودند: «آتشی از عمق صحای عدن (دریمن) شعله کشان و نورافشان خارج می شود و (شراره های آن بقدری بلند و ضخیم است که گویی) گردنهای شترند. بطوری که (فی المثل می توان) آن را از سرزمین شام (سوریه فعلی) مشاهده نمود. این آتش مردم را بسوی محشر سوق می دهد.»